Singleverhalen

verhalen over singles

Online afspraken maken was een tijd geleden een geheel nieuwe dimensie voor singles over de hele wereld. Inmiddels zijn we eraan gewend. Het is niet raar meer wanneer je iemand van internet kent. Dit laatste is uiteraard alleen bespreekbaar binnen vier muren en meestal vier ogen; het is nog wel uniek om daar openlijk voor uit te komen. Of je doet het zogenaamd niet, of met een hele groep onder het genot van een paar flessen wit.

Ik kan een nieuwe dimensie toevoegen aan het digitale hoofdstuk in mijn leven als single: WhatsApp. Tijdens een mooi feest in onze bruisende hoofdstad liep ik een man tegen het lijf. Helemaal mijn type (ik liep dan ook op hem af in plaats van dat we per ongeluk tegen elkaar botsten). We hadden een boeiend gesprek, maar ik had mijn pijlen die avond gericht op mijn vriendinnen, dat was namelijk hoog tijd. Dus toen hij mij probeerde te zoenen, gaf ik mijn nummer. “Laten we dat voor volgende keer bewaren”. Eenmaal thuis die avond (nou ja, ochtend) had ik meteen een berichtje van hem. Via de WhatsApp. Dat was even wennen voor mij. Moest ik nu meteen reageren? Hij kan tenslotte zien dat ik online ben…

Ik reageerde, en we raakten ‘aan de praat’. Vol enthousiasme beantwoordde ik zijn vragen, en zijn grappen maakten me aan het lachen. Ik vond op de avond zelf nog vrij weinig van deze man, maar WhatsApp zorgde er voor dat ik hem wel heel leuk begon te vinden. Een soort praatpaal op mijn telefoon. In de loop van de dagen merkte ik dat ik mezelf gek maakte, waarvan ik WhatsApp lekker de schuld van kon geven. Ongeveer elk uur even kijken of hij nog gekeken had. En dat had ‘ie! Waarom stuurde hij dan niets? De date is nooit gekomen. Hij reageerde niet meer. Alles wat je op een eerste date met elkaar deelt, was al voorbij gekomen. Zou dat de reden zijn? Voor hem was ik hoe dan ook niet meer interessant. Bedankt, WhatsApp.

Contact met singles

De mens botst. Doen we allemaal. Ik ben inmiddels zelfs verknocht aan botsen. Niet in de zin van ruzies, aanvaringen, verkeersongelukken of oorlogen, maar gewoon frontaal tegen elkaar aan wandelen op straat terwijl er ruimte zat is voor beide personen om uit te wijken. De tegenligger maakt een schijnbeweging naar links, jij aarzelend ook naar links, nee hij gaat toch naar rechts, ik te laat naar mijn rechts en voor je het weet sta je innig met een onbekende in elkaars comfort zone te chillen. Tot zover niks nieuws. Dan nu mijn probleem.

Ik bots zelden tot nooit tegen een lekker wijf op. Het zijn altijd de middelbare mannen, dromerige kinderen, vrouwen met boodschappen of bejaarden met een fiets waarmee ik een soort van onwennig sta te knuffelen. Alsof we dit bewust doen om maar op te vallen voor elkaar, een soort evolutionair mechanisme ter behoud van de soort. Mooie vrouwen vallen toch al op, waarom dan nog botsen? Toch kwam er een vrouw zomaar mijn armen inlopen. Waarom mensen zich overgeven bij eenvoudige botsingen weet ik even niet, dat mag een andere bioloog uitzoeken, maar dat het nogal lomp was, kon ik alleen bevestigen. Ze zei sorry en lachte charmant. ‘Kan gebeuren,’ antwoordde ik, terwijl dit volgens mijn theorie nou juist net niet kon gebeuren.

Ik wist direct dat dit een ideaal moment was om toe te slaan. Hier op de stoep was geen dreiging zoals die in kroegen en nachtclubs wel is. Daar weten vrouwen dat mannen ze benaderen vanwege hun uiterlijk en niet omdat ze vet graag nieuwe vriendschappen willen sluiten zonder seks. Hier op de stoep weet ze niet dat ik met haar de nacht wil doorbrengen, al zal zij het vast wel vermoeden. Ik moet grappig zijn, nu iets grappigs zeggen, ze heeft zich nota bene al overgegeven, ze wil je, zij doet alles, trek haar kleren gewoon uit, dacht ik.

Maar er gebeurde niets. Ze liep door, het moment ging voorbij en mijn kans was verkeken. Ik checkte wantrouwend of ik mijn portemonnee nog had en liep mokkend verder richting Kalverstraat. Het was zaterdagmiddag, genoeg volk om tegenaan te lopen. Ik heb biologie nooit leuk gevonden, het wordt hoog tijd dat ik mee eens in singlereizen ga verdiepen.

Social dating

Inmiddels kent iedereen waarschijnlijk wel iemand die online zijn of haar lief gevonden heeft. Maar de laatste tijd horen we steeds vaker dat mensen elkaar ontmoet hebben via bijvoorbeeld Facebook! Doordat je elk willekeurig persoon een e-mail kunt sturen, kun je in feite naar elk persoon een e-mail sturen.

Mannen zijn daar vaak makkelijker in dan vrouwen en, net als in een willekeurige club op een willekeurige zaterdagavond, staan de vrouwen aan de kant te wachten tot er een drankje wordt aangeboden. Ware het niet dat je misschien wel helemaal niet gewenst in de etalage ligt. Toch gebeurt het steeds vaker dat mensen per ongeluk of met opzet een date (of meer) regelen via social media. “Hij moest mij helemaal niet hebben, had iemand anders voor zich, maar we hadden zo’n leuk contact dat we uiteindelijk zijn blijven mailen. Een date gepland en daarna zijn we een paar maanden heel leuk samen geweest”.

Sprookje

Ons sprookje is een aantal weken geleden begonnen, nadat ik een berichtje had gekregen dat M op mijn profiel had gereageerd. Haar leuke foto zorgde ervoor dat ik meteen haar profiel ben gaan bekijken. Ik was meteen verkocht en wilde zo snel mogelijk een berichtje sturen, omdat ik bang was voor eventuele kapers op de kust. Vervolgens heb ik die dag regelmatig mijn e-mail bekeken in de hoop een antwoord te krijgen. Uiteindelijk gebeurde dit ook en gelukkig was mijn berichtje in goede smaak gevallen.

De volgende avond zat ik thuis haar laatste berichtje te lezen toen ik opeens schrok van een berichtje. M was ook online en wilde chatten, dit was erg gezellig en we hebben direct een flinke tijd online doorgebracht. Ondanks het nachtelijke chat-avontuur en de wekker die alweer vroeg afging, was ik die dag vol energie en kon ook niet wachten tot de avond om weer verder te chatten. Die avond hebben we het wel extreem laat gemaakt, omdat we maar niet konden stoppen met praten. Gelukkig had ik de volgende dag vakantie en konden we dus zo lang doorpraten als we wilden. De zin die ik had in de vakantie werd echter veel minder toen ik me realiseerde dat dit betekende dat ik een week lang geen contact zou hebben met M. Hier baalde ik enorm van, maar gelukkig vertrouwde ze me na deze paar dagen al genoeg om mij haar telefoonnummer te geven. De volgende avond heb ik meteen een eerste sms’je gestuurd, snel kreeg ik al bericht terug en de gsm providers hebben uiteindelijk een goede week gehad door alle berichtjes die wij hebben verzonden!! Door de klik die we allebei duidelijk voelden, konden we ondertussen niet meer wachten om elkaar in het echt te zien en er achter te komen of het in het echt net zo goed zou voelen.

De zondag na een singlevakantie die al gepland had hadden we dus meteen afgesproken op het strand van Scheveningen, zonder het meteen te realiseren kwamen we er later achter dat dit precies op 10-10-10 zou vallen, het kon dus niet anders dan een magische dag worden. Toen die dag ook nog eens de mooiste najaarsdag van het jaar bleek te zijn, moest het bijna wel voorbestemd zijn. De spanning die ik had toen ik op haar stond te wachten, was meteen voorbij toen ik haar aan zag komen en voor de eerste keer haar glimlach zag. Dit kon niet meer verkeerd gaan. Op het strand hebben we onder het genot van een glas champagne lekker zitten kletsen en romantisch naar de zonsondergang gekeken, een perfecte eerste date, waar ook snel een vervolg op moest komen.

Het volgende afspraakje was in de Efteling, waar ik de hele dag heb gewacht op het perfecte moment voor de eerste zoen. Uiteindelijk gebeurde dit samen in het reuzenrad, lekker cliché maar wel zo romantisch. Na deze zoen wist ik het zeker, M is de vrouw voor mij. Ondanks het feit dat we nu pas een paar weken verder zijn, heb ik gevoel dat ik een deel van mijn hart mis als zij er niet is en we inderdaad bestemd zijn om bij elkaar te zijn. Dit wordt dus echt ook een sprookje dat eindigt met “… en ze leefden nog lang en gelukkig”